23 Temmuz Tarihte Bugün Miladi takvime göre yılın 204. günü

1784 - Türkiye'nin Erzincan ilinde meydana gelen depremde, 5 bin kişi hayatını kaybetti.
1821 - Mora İsyanı sırasında Monemvasia şehrini ele geçiren Yunanlar, 3.000 Türk'ü katlettiler.
1894 - Japon güçleri Seul Kraliyet Sarayı'nı işgal etti ve Kore Kralı'nı tahttan indirdi.
1911 - Mimar Muzaffer Bey'in eseri olan Hürriyet-i Ebediye Tepesi açıldı.
1919 - Erzurum Kongresi başladı.
Kongre beyannamesinin orijinal metni.

Erzurum Kongresi, 23 Temmuz-7 Ağustos 1919 tarihleri arasında Erzurum'da toplanan kongredir. 17 Haziran'da Vilâyât-ı Şarkıye Müdâfaa-i Hukuk Cemiyeti Erzurum şubesi tarafından toplanan Erzurum Kongresi, Erzurum Umûmî Kongresi veya Umûmî Erzurum Kongresi olarak da anılır.

Kongreye çoğunluğu işgal altındaki 5 doğu ili Trabzon, Erzurum, Sivas, Bitlis ve Van'dan gelen 62 delege katılmış; 2 hafta süren kongrede alınan kararlar kurtuluş mücadelesinde izlenen çizgide önemli ölçüde belirleyici olmuştur.

Kongreyi geçici başkan olarak Erzurum delegelerinden Hoca Raif Efendi açmış, yoklamanın ardından yapılan oylamada Mustafa Kemal Paşa kongre başkanlığına getirilmiştir.

Aslında Kongre görüşmelerinin 10 Temmuz'da başlaması öngörülmüş, delegelerin bir bölümünün anılan tarihte Erzurum'a gelememesinden dolayı ertelenerek 23 Temmuz'da görüşmelere başlanılmıştır.

23 Temmuz-7 Ağustos 1919 tarihleri arasında merkezi İstanbul'da bulunan Vilâyât-ı Şarkiye Müdâfaa-i Hukûk-ı Milliye Cemiyeti'nin Erzurum şubesiyle Trabzon Muhâfaza-i Hukûk-ı Milliye Cemiyeti'nin Erzurum'da birlikte düzenledikleri mahalli kongreye Maçka temsilcisi olarak İzzet Eyüboğlu katıldı. Bu kongrede Mustafa Kemal Paşa oy çokluğu ile başkanlığa, Maçka temsilcisi İzzet Bey ve Erzurumlu Hoca Raif Efendi başkan vekilliğine seçildi.

Erzurum Kongresi'nin önemi ve özellikleri
Manda ve himaye reddedilerek ilk kez ulusal bağımsızlığın koşulsuz olarak gerçekleştirilmesine karar verilmiştir.
İlk kez millî sınırlardan bahsedilmiş ve Mondros Ateşkes Antlaşması'nın imzalandığı anda Türk vatanı olan topraklarının parçalanamayacağı açıklanmıştır.
Toplanış şekli bakımından bölgesel olmasına karşın aldığı kararlar bakımından millî bir kongredir.
İlk defa geçici bir hükûmetin kurulacağından bahsedilmiştir.
Erzurum Kongresi, Sivas Kongresi'ne bir ön hazırlık çalışması niteliğindedir.
İlk kez başkanlığını Mustafa Kemal'in yaptığı dokuz kişilik bir Temsil Heyeti oluşturuldu. Bu Temsil Heyeti bir hükûmet gibi görev yapacaktır. (Temsil Heyeti'nin görevi TBMM'nin açılmasına kadar devam edecektir.)
Erzurum Kongresi'nin bir önemi de Batı Anadolu'da Yunan kuvvetlerine karşı mücadele eden Kuvâ-yi Milliye üzerinde büyük moral etkisi yapmış olmasıdır.
Erzurum Kongresi, Mustafa Kemal'in sivil olarak görev aldığı ilk yerdir. Bölgesel bir kongredir.
Kongre binası

Kongre, 1881 yılında Mıgırdıç Sanasaryan tarafından kurulan ve 1912'de Ermeni olaylarından sonra kapatılan Sanasaryan Koleji'nin binasında gerçekleştirildi. Kolej, bir eğitim kurumu olmanın yanı sıra bölgedeki önemli bir Ermeni kültür merkeziydi. Kolej binası, I. Dünya Savaşı sırasında askerî hastane olmuş; işgal yıllarında Ruslar ve Ermeniler tarafından kullanılmış ve 1918'de devlet tarafından satın alınıp Mekteb-i Sultani binası yapılmıştı.

Bağımsız 40'tan fazla odası bulunun bina, 2011-2013'te onarım gördü. Bir bölümü Erzurum Resim Heykel Müzesi, ikinci katındaki Kongre'nin gerçekleştiği salon ve iki oda, Kongre ve Milli Mücadele Müzesi olarak ziyarete açılmıştır.

Fotoğraflar
Kongre için hazırlıklar yapılırken, Mustafa Kemal Paşa Erzurum'da, 5 Temmuz 1919. Soldan sağa: Münir Akkaya, Refik Saydam, Mustafa Kemal Atatürk, Süreyya Yiğit, Mazhar Müfit Kansu.
Erzurum Kongresi Kararları (Erzurum Kongresi'nin yapıldığı binada)
Erzurum Kongresine katılan Delege Listesi

1939 - Hatay Meclisi'nin, 29 Haziran 1939'da aldığı Türkiye'ye katılma kararının ardından, Fransız Kuvvetleri Hatay Devleti'ni terk etti.
1951 - Paris Antlaşması yürürlüğe girdi.
1952 - Mısır'da Cemal Abdünnasır liderliğindeki Hür Subaylar Hareketi, Kral Faruk'u devirdi ve monarşiye son verdi.
Hür Subaylar Hareketi (Arapça: حركة الضباط الأحرار‎ "Harekat aḍ-ḌZubbāṭ al-ʾAḥrār") veya kısaca Hür Subaylar, Mısır'da bir darbeyle 1952 Mısır Devrimi'ni gerçekleştirerek yönetimi ele geçirmiş ve içlerindeki subaylardan üç Mısır cumhurbaşkanı çıkarmış, milliyetçi hedeflere sahip askerî grup.

1952 Mısır Devrimi sonrası toplanan hareket üyeleri (soldan sağa): Zekeriya Muhiddin, Abdüllatif Bağdadi, Kemaleddin Hüseyin, Cemal Abdünnasır (oturan), Abdülhakim Amir, Muhammed Necib, Yusuf Sadık ve Ahmed Şevki

Hareketin oluşumu

Abdülhakim Amir, 1955

1948 Arap-İsrail Savaşı sonrasında Mısır'da, halkın siyaset kurumlarına ve Kral Faruk dahil liderlerine olan güven sarsılmıştı. Bu siyasi kriz içerisinde halkın tepkisi mevcut siyasi partilere ve özellikle iktidardaki Vafd Partisi'ne yönelmişti. Bunun yanında ülkede neredeyse 70 yıldır askeri varlığı ve siyasi otoritesi bulunan İngilizler'e karşı ciddi bir tepki oluşmuştu.Bu siyasi istikrarsızlık ortamı Mısır Ordusu'nun rolünün halk nezdinde güçlenmesine ve meşruiyetini koruyan tek siyasi varlık olarak konumlanmasına neden olmuştur. 26 Ocak 1952'de Kara Cumartesi olarak bilinen nümayiş ve olayların ardından büyük bir yangın çıktı. Kahire Yangını olarak bilinen bu olayın ardından ülkede yönetim boşluğu doğdu. Kral Faruk Nahhas Paşa'yı görevden alarak sıkıyönetim ilan etti ve Mısır Ordusu düzeni sağlayabilecek tek unsur olarak siyaset sahnesinin merkezine yerleşmiş oldu. Hareketi oluşturan esas unsur, Mısır milliyetçisi olan idealist, genç subaylardır. 1936 İngiliz-Mısır Anlaşması ile toplumun alt sınıflarından ve fakir ailelerinden gelen gençlerin de Mısır Ordusu'na girmesine zemin hazırlandı. Grubun kuruluşundan itibaren merkezde bulunan isimler arasında Cemal Abdünnasır, Salah Salim, Abdülhakim Amir, Zekeriya Muhiddin ve Servet Okaşa bulunmaktadır.
1960 - Türk Edebiyatçılar Birliği olağanüstü toplantı yaptı. Toplantıda; Peyami Safa, Samet Ağaoğlu ve Faruk Nafız Çamlıbel, 27 Mayısıs Darbesi'nden önce baskı rejimi taraftarı oldukları gerekçesiyle Birlik'ten çıkarıldı.
1974 - Kıbrıs'ta üç günlük harekatta; 57 şehit, 184 yaralı ve 242 kayıp verildi.
1993 - Ağdam, Ermeni ayrılıkçıları tarafından işgal edildi.
1995 - Hale-Bopp kuyruklu yıldızının keşfi.

Doğumlar

1441 - Danjong, Joseon Krallığı'nın altıncı kralıdır (ö. 1457)
1503 - Anna, Avusturya arşidüşesidir (ö. 1547)
1649 - XI. Clemens, Papa (ö. 1721)
1878 - Sadri Maksudi Arsal, Türk-Tatar devlet adamı, hukukçu, akademisyen, düşünür ve siyasetçi (ö. 1957)
1882 - Kâzım Karabekir, Türk asker ve siyasetçi (ö. 1948)
1892 - Haile Selassie, Etiyopya İmparatoru (ö. 1975)
I. Haile Selassie Etiyopya imparatoru Hüküm süresi 2 Kasım 1930 - 12 Eylül 1974 Taç giymesi 2 Kasım 1930 Önce gelen I. Zewditu Sonra gelen De jure: I. Amha Selassie
De facto: Aman Andom (Derg Cuntası) Doğum 23 Temmuz 1892
Ejersa Goro Ölüm 27 Ağustos 1975 (83 yaşında)
Addis Ababa Defin Kutsal Üçleme Katedrali, Addis Ababa Eş(ler)i İmparatoriçe Menen Çocuk(lar)ı Prenses Romanework
Prenses Tenagnework
Amha Selassie (Asfaw Wossen)
Prenses Zenebework
Prenses Tsehai
Prens Makonnen
Prens Sahle Selassie Tam adı Tafari Makonnen Woldemikae Hanedan Süleyman Hanedanı Babası Ras Makonnen Woldemikael Gudessa Annesi Woizero Yeshimebet Ali Abba Jifar Dini Etiyopya Ortodoks Tevhîdî Kilisesi İmza
I. Haile Selassie (Amharca ቀዳማዊ ኀይለ ሥላሴ qädamawi haylä səllasé); Amharca ha.ɪlɜ sɨlːase ; dinle ⓘ) (23 Temmuz 1892 - 27 Ağustos 1975), doğum adı: Tafari Makonnen Woldemikael,1916'dan 1930'a Etiyopya'nın naibi ve 1930'dan 1974'e kadar Etiyopya İmparatoru. Geleneksel olarak kökleri Kral Süleyman ve Saba Melikesi Belkıs'a kadar izlenen bir hanedanın mirasçısıdır.

1936 yılında Milletler Cemiyeti'nde, İmparator, İtalya'yı II. İtalya-Habeşistan Savaşı'nda insanlarına karşı kimyasal silah kullanması nedeniyle kınadı. Onun uluslararası bakış açısı, Etiyopya'yı Birleşmiş Milletler'in önde gelen üyesi hâline getirdi ve onun politik düşünceleri ve deneyimi ortaya çıkan çok yanlılık ve Kolektif güvenlik konularının ufkunu açmış ve kalıcı olmalarını sağlamıştır. Onun asiller (mekwannint) arasında çıkan isyanları bastırması bazı yorumlarda Etiyopya'nın yeteri kadar modernleşememesinin nedeni olarak algılanmış, ve onun bazı tarihçiler tarafından eleştirilmesine neden olmuştur. İnsan Hakları İzleme Örgütü gibi bazı gruplar tarafından baskıcı ve demokratik olmayan bir yönetim sürdürmekle eleştirilmiştir.

Takipçilerinin 200,000 ile 800,000 arası olduğu tahmin edilen Rastafaryanizm hareketi taraftarları arasında, Haile Selassie, İncil'deki yeniden dirilen Mesih, yani bedenleşmiş tanrı olduğu kabul edilir. 1930'lu yıllarda Jamaika'nın başlangıcında, Rastafaryanizm hareketi Haile Selassie'yi sonsuz barış, doğruluk ve refahın olacağı gelecekteki altın çağa önderlik edecek bir Mesih olarak kabul etmiştir. Haile Selassie, hayatı boyunca Etiyopya Ortodoks Tevhîdî Kilisesi mensubuydu. Haile Selassie Etiyopya ve Afrika tarihinde dönüm noktası olan bir figürdür.
1897 - Ali Mümtaz Arolat, Türk şair (ö. 1967)
1908 - Behçet Kemal Çağlar, Türk şair (ö. 1969)
1924 - Gazanfer Bilge, Türk güreşçi ve iş insanı (ö. 2008)
1925 - Arif Damar, Türk şair (ö. 2010)
1950 - Namık Korhan, Kıbrıslı Türk diplomat
1953 - Kazım Akşar, Türk tiyatro ve sinema oyuncusu (ö. 2023)
1953 - Ahmet Sezerel, Türk sinema oyuncusu
1956 - Atilla Sertel, Türk gazeteci ve siyasetçi
1956 - Nur Ger, Türk iş insanı
1964 - Bekir Ilıcalı, Türk iş adamı ve Erzurumspor Başkanı
1972 - Suat Kılıç, Türk avukat ve siyasetçi
1974 - Barış Özcan, Türk YouTuber
1976 - Öztürk İlmaz, Türk rock müzik şarkıcısı
1979 - Mehmet Akif Alakurt, Türk aktör
1982 - Gökhan Ünal, Türk futbolcu
1982 - Ömer Aysan Barış, Türk futbolcu
1987 - Serdar Kurtuluş, Türk futbolcu
1989 - Burcu Kıratlı, Türk oyuncu
1996 - Sinan Kurt, Türk asıllı Alman futbolcu

Ölümler

1160 - Al-Fa'iz, 1154 -1160 döneminde on üçüncü Fâtımî Hâlifesi olmuştur (d. 1149)
Fâtımîler

ٱلْخِلَافَة ٱلْفَاطِمِيَّة
el-Hilâfetü'l-Fâtımiyye
909-1171

Bayrak

Fatımi İmparatorluğu Haritası (kronolojik)
Başkent Rakkada
(909-921)
Mehdiye
(921-948)
Kayrevan
(948-973)
Kahire
(973-1171) Yaygın dil(ler)
Resmî din İsmailî Şiâ İslam Hükûmet Irsî hilâfet Halife
• 909-934
Mehdî (ilk)
• 1160-1171
Âdıd (son) Tarihî dönem Erken Orta Çağ
• Kuruluşu
909
• Dağılışı
17 Eylül 1171 Para birimi Dinar, dirhem Öncüller Ardıllar Abbâsîler Ağlebîler İhşîdîler Rüstemîler Eyyûbîler Haçlı devletleri Sicilya Emirliği Zîrîler Büyük Selçuklu İmparatorluğu Mekke Şerifliği Hilâfet
Arapça: خِلافة
Ana Halifelikler
Paralel Halifelikler
İlgili Konular
Mısır tarihi
dizisinin bir parçası

Tarih öncesi Mısır
MÖ Hanedan öncesi 6000-3000
Antik Mısır
MÖ Erken Hanedan Dönemi 3100-2686 Eski Krallık 2686-2181 Birinci Ara Dönem 2181-2055 Orta Krallık 2055-1650 İkinci Ara Dönem 1650-1550 Yeni Krallık 1550-1069 Üçüncü Ara Dönem 1069-664 Geç Dönem 664-332
Greko-Romen Mısır
Argead Hanedanı MÖ 332-310 Ptolemaios Hanedanı MÖ 310-30 Roma ve Bizans Mısırı MÖ 30-MS 641 Sasani Mısırı 621-629
Orta Çağ
MS Râşidîn Mısırı 641-661 Emevî Mısırı 661-750 Abbâsî Mısırı 750-935 Tolunî Mısırı 868-905 İhşîdî Mısırı 935-969 Fâtımî Mısırı 969-1171 Eyyûbî Mısırı 1171-1250 Memlûk Mısırı 1250-1517
Yeni Çağ
Osmanlı Mısırı 1517-1867 Fransız istilası 1798-1801 Kavalalılar Mısırı 1805-1882 Mısır Hidivliği 1867-1914
Çağdaş Mısır
Britanya istilası 1882-1922 Mısır Sultanlığı 1914-1922 Mısır Krallığı 1922-1953 Cumhuriyet 1953-günümüz

Fâtımîler (Arapça: الفاطميون, Fâtimiyyun) ya da Fâtımî Devleti (Arapça: الدولة الفاطمية, ed-Devletü'l-Fâtımiyye), Tunus'ta kurulduktan sonra merkezi Kahire'ye taşıyan ve Fas, Cezayir, Libya, Malta, Sicilya, Sardinya, Korsika, Tunus, Mısır, Filistin, Lübnan, Ürdün ve Suriye'de egemenliğini kuran Şii meşrebinin İsmailî mezhebine bağlı Arap devleti.

Fâtımîler kendilerine verilen Fâtımî adının, Muhammed bin Abdullah'ın kızı ve Ali bin Ebu Talib'in eşi Fatıma Zehra'dan geldiğini iddia etmişlerdir. Fâtımî Devleti'nin Kuzey Afrika'da, Cezayir'de bulunan Berberî kavminin Kutama aşireti içinde doğduğu da belirtilmektedir. 909'da Fâtımîler devletlerinin başkenti olarak Tunus'ta Mehdiye şehrini seçmişlerdir. 948'de başkentlerini Mehdiye'den Mansuriye'ye naklettiler. 969'da Mısır'ı ellerine geçirdiler ve burada Kahire şehrini kurdular. Kahire bundan sonra Fâtımîler Devleti'nin başkenti oldu ve Mısır ülkesi de devletin siyasi, kültürel ve dinsel merkezi haline geçti.

Fâtımîler Devleti'ni idare eden en üst elit grup ve bu devleti idare eden hanedanın üyeleri Şii meşrebinin İsmailî mezhebine bağlı idiler. Bu devleti idare edenler Şiî olmakla beraber kendilerini Halife olarak ilan etmişlerdir. Dört Halife döneminde son halife olan Ali bin Ebu Talib'in halifelik döneminde olduğu gibi Fâtımîler Devleti hükümdarlık döneminde Ali'nin ahfadı Peygamber'in kızı Fatıma'dan gelen Şii meşrepliler Halife olarak büyük bir Müslüman (Şiî ve Sünni inançlı) nüfusu idare etmişlerdir. Bu nedenle Fâtımîler terimi sadece Şiî meşrepli kişilere nitelendirmemekte ve Fâtımîlerin hüküm sürdüğü arazilerde yaşayan ve bu ülkeleri idare eden Fâtımî halifelerinin tebaası olan her Müslümanı (ve Müslüman olmayanları) da nitelendirmektedir.

Fâtımîlerin Şii meşrepli halifeleri genellikle, İsmâilî mezhebine dahil olmayan Müslümanlara karşı büyük derecede tolerans göstermişlerdir. Aynı şekilde Müslüman olmayanlara (yani Yahudiler, Kıptî Hristiyanlar, Suriye ve Filistinli Hristiyanlar ve Malta adası Hristiyanlarına) karşı da genellikle gayet hoşgörülü davranmışlardır. Fâtımîler, kuruluş ve gelişme dönemlerinde özellikle askerî ve politika alanlarında Kuzey Afrikalı Berberî kavimlerine dayanmaları ile tarihsel bir önem kazanmışlardır.

Fakat 11. yüzyılın sonlarında ve 12. yüzyılda Fâtımî Devleti gayet hızlı bir çöküş göstermiştir. 1160'lı yıllarda Suriye'deki Zengiler Devleti'nden istedikleri yardım dolayısıyla Mısır'a gelen General Şirkuh tarafından kısa bir süre için idare edilmelerinden sonra onun ölümü ile yerine geçen yeğeni Selahaddin Eyyubi tarafından son Fâtımî halifesi 1171'de tahttan indirilmiş; Fâtımî Devleti'nin idaresi elimine edilerek yerine Sünni Müslüman olan Eyyubiler hanedanı devlet kurmuştur. Eyyubiler, Fâtımîlerin halifeleri yerine eskiden Bağdat'ta bulunan Abbasilerin ahfadından olan bir kişiyi halife olarak tayin edip ona hiç politik güç vermeden Müslümanların dinî lideri olarak kabul etmişlerdir.

Fatimî ordu yapısında kayda değer sayıda türk asker bulunmaktaydı. Hatta Fatimilerin çöküşünde büyük rol oynayan ve Fatimiler'den sonrasında aynı bölgelerde hüküm sürecek olan Memlükler aslında Fatimi ordusunun Türk askerleri tarafından kurulmuş bir devlettir.
1373 - İsveçli Brijit, Katolik bir Aziz, Mistik ve tarikat kurucusu (d. 1303)
1596 - Henry Carey, Kral VIII. Henry'nin Mary Boleyn'den olan oğlu (d. 1526)
1645 - I. Mihail, Rus Çarı (d. 1596)
1885 - Ulysses S. Grant, ABD'nin 18. Başkanı (d. 1822)
1941 - Kamil Akdik, Türk hattat (d. 1861)
1967 - Ahmet Kutsi Tecer, Türk şair, yazar ve eğitimci (d. 1901)
1972 - Suat Derviş, Türk gazeteci ve yazar (d. 1903)
1976 - Mehmet Ertuğruloğlu, Kıbrıslı Türk siyasetçi ve diplomat
1989 - Cevat Dereli, Türk ressam (d. 1900)
1991 - Ertan Anapa, Türk besteci ve şarkıcı (d. 1939)
1999 - II. Hasan, Fas Kralı (d. 1929)
2000 - Cenk Koray, Türk yazar ve gazeteci (d. 1944)
2003 - Sinan Erdem, Türk voleybolcu ve Türkiye Millî Olimpiyat Komitesi Başkanı (d. 1927)
2007 - Zahir Şah, Afganistan Şahı (d. 1914)
Muhammed Zahir Şah Ulusal kahraman
1963 yılında Zahir Şah
Afganistan Kralı Hüküm süresi 8 Kasım 1933 - 17 Temmuz 1973 Taç giymesi 8 Kasım 1933 Önce gelen Muhammed Nadir Şah Sonra gelen Monarşi kaldırıldı (Muhammed Davud Han, Afganistan Cumhurbaşkanı olarak) Barakzay Hanedan Reisi Hüküm süresi 17 Temmuz 1978 - 23 Temmuz 2007 Önce gelen Muhammed Davud Han
(Afganistan Cumhurbaşkanı olarak) Sonra gelen Ahmed Şah Han [en] Doğum 16 Ekim 1914
Kâbil, Afganistan Ölüm 23 Temmuz 2007 (92 yaşında)
Kâbil, Afganistan Defin Maranjan Tepesi, Kâbil Eş(ler)i Humaira Begüm [en]
(e. 1931; ö. 2002) Çocuk(lar)ı Muhammed Akbar Han [en]
Ahmed Şah Han [en] Hanedan Barakzay Hanedanı Babası Muhammed Nadir Şah Annesi Mah Parwar Begüm [en] Dini Sünni İslam İmza
Muhammed Zahir Şah (Peştuca: محمد ظاهر شاه; 15 Ekim 1914 – 23 Temmuz 2007), 8 Kasım 1933'ten 17 Temmuz 1973'te tahttan indirilene kadar hüküm süren son Afganistan Kralıydı. 40 yıl boyunca görev yapan Zahir, 18. yüzyılda Durrani İmparatorluğu'nun kuruluşundan bu yana Afganistan'da en uzun süre görev yapan hükümdardı.

Afganistan'ın diplomatik ilişkilerini, Soğuk Savaş'ın her iki tarafı da dahil olmak üzere birçok ülkeyle genişletti. 1950'lerde Zahir Şah, ülkeyi modernleştirmeye başladı, bu da yeni bir anayasa ve anayasal monarşi sisteminin oluşturulmasıyla sonuçlandı. Partizanlık yapmadığını gösteren Zahir Şah'ın uzun saltanatı, daha sonra Afganistan'daki çatışmaların başlamasıyla kaybolan ülke barışına damgasını vurdu.

1973 yılında Zahir Şah, İtalya'da tıbbi tedavi görürken, kuzeni ve eski başbakan Muhammed Davud Han tarafından yapılan bir askerî darbeyle rejimi devrildi ve tek partili bir cumhuriyet kurarak 225 yıldan fazla süren kesintisiz monarşik yönetime son verdi. Taliban hükümetinin sona ermesinin ardından Afganistan'a dönerek 2002 yılına kadar Roma yakınlarında sürgünde kaldı. Kendisine 2007'deki ölümüne kadar taşıdığı Ulusun Babası unvanı verildi.